अमरसिंह चंदुलाल तेजाणी
रे डीमिक्स काॅन्क्रीट प्लांटला बदली झाल्याने मी थोडा खूष व बराच नाराज होतो. आधीची प्रोजेक्टसाईट सोडताना मी खोटकर साहेबांना विचारलंही, "माझं काही चुकलं नाही?" "अरे छेछे, तसं काही नाही, कंपनीला लोकल माणूस हवा होता इतकंच" शांत मनाने मग मी प्लांटला रुजू झालो. सिमेंट या विषयावर तेजाणी साहेबांचे दांडगे प्रभुत्व. त्यांना निवृत्तीपूर्व शेवटच्याचार वर्षात इथे पाठवण्यामागचं हेच कारण असावं. त्यांच्या केबिनच्या एसीइतकेच स्वतः साहेबही शांत,गारेगार स्वभावाचे. राग ही मौल्यवान वस्तू ते कडीकुलूपात ठेवत आणि अगदी कधी वेळ आलीच तर त्यांच्या खास शैलीत बाहेर काढत. " अरे देखो उसको रिक्वेस्ट करके, समझा तो ठीक. नहीं तो 621,311,15,66! अर्थात छेसोइक्कीस, तीनसोग्यारह,पन्द्रह छेछे. सुरवातीला मला काही कळले नाही, मग एका जुन्या स्टाफने इंग्रजीची सव्वीस अक्षरं समोर धर आणि नंबरवार लिहून पहा असा खुलासा केल्यावर मी या वल्लीला मनोमन हात जोडले! बऱ्याचदा संध्याकाळी साडेचारलाच ते निघत. "I am disgusted. Please keep my bag in the car" असं ते, भोजपुरीशिवाय अन्य भाषा न जाणणाऱ्या प्यूनला ...